Door Tomas van Leersum
Sinds een aantal jaar ben ik actief betrokken bij de controle van kerkuilenkasten. Ben Schut was jarenlang verantwoordelijk voor de coördinatie van gebied Driebergen en betrok mij bij zijn activiteiten toen ik 6 jaar geleden in Driebergen kwam wonen. In de tussentijd kreeg ik twee dochters en velen van jullie zullen het moment van een eerste keer met je kinderen een nestkast controleren waarschijnlijk nog goed herinneren. Een avontuur op zich en met onze oudste dochter Alice (7 jaar) beleefde ik dat afgelopen jaar. Ik had al vernomen dat in één van de nestkasten 4 jonge kerkuilen uit het ei waren gekomen. Deze nestkast hangt in een kapschuur en is met een korte ladder goed te bereiken en te controleren. Een ideale kans om Alice voor de eerste keer in een nestkast met jonge kerkuilen te laten gluren.
Voor dat we de ladder op klimmen vinden we één van de jonge kerkuilen op de grond onder de nestkast, dood. Waarschijnlijk uit de kast gevallen, kan gebeuren maar als het goed is zitten en dan nog 3 jonge kerkuilen in de kast. Ik klim met Alice de ladder op en we wippen de deksel van de nestkast omhoog maar zien slechts één jonge gezonde kerkuil in de kast en niet de drie die wij hadden verwacht. Toch kijkt Alice haar ogen uit en ze maakt ook direct kennis met de stank die uit een bewoonde uilenkast komt. Dan zie ik in het voorportaal van de nestkast zie ik nog één dood jong liggen en rest alleen nog de vraag waar het vierde jong is gebleven? Raadselachtig wat hier is gebeurd. Hoe zijn de jonge kerkuilen doodgegaan, zijn de ouders nog in de buurt, waar is het vierde jong en hoe gaat het met de voedseltoevoer?
We drinken met de eigenaar een kop thee en zetten mogelijke scenario’s op een rij. We komen er niet helemaal uit en stemmen af om een nachtcamera te installeren en zo te controleren of de ouders er nog zijn. Wanneer ik met Alice de fiets pak om naar huis te gaan zie ik uit mijn ooghoek plots een witte pluizebol op de grond onder de nestkast. Mijn eerste gedachte is dat het jong wat zojuist nog in de nestkast zat nu ook uit de kast is gevallen. Snel de eigenaar weer ophalen maar bij terugkomst is de kleine pluizebol weer verdwenen. We controleren opnieuw de nestkast en daar zit het levende jong toch nog rustig op zijn plek. Dan moet de pluizebol op de grond nummer 4 zijn en die blijkt goed in verstoppertje te zijn. Na een paar minuten zoeken vinden we het jong verstopt onder een pallet in de hoek van de kapschuur. We pakken het jong om terug te zetten in de nestkast. Voor Alice een uitgelezen kans om samen met de jonge kerkuil op de foto te gaan. Na wat twijfel durft Alice het jong over te nemen en na de foto zetten we het jong terug in de kast bij het andere jong.
In de dagen daarna constateren we via de nachtcamera dat er geen ouders meer in de buurt zijn en dus ook geen voedseltoevoer. We stemmen af om de jongen bij te gaan voeren in de nestkast, eerst met kipfilet en daarna dode kuikens geïnjecteerd met een beetje water. De twee jongen eten daar goed van en lijken zich goed te ontwikkelen. Ze groeien gestaag en de donsveren worden afgeschud. Met de nachtcamera zien we dat de uilen na enkele weken voor het eerst uitvliegen en de meest avontuurlijke van de twee jongen is zelfs een aantal dagen weg. Naarmate de weken vorderen wordt het bijvoeren afgebouwd en zijn de jongen uilen steeds vaker en langer weg. Hopelijk maken ze het nog steeds goed. Wat vaststaat is dat Alice en haar vader een onvergetelijk avontuur hebben beleefd, vastgelegd op de foto en bij thuiskomst wordt het in geuren en kleuren verdeeld. Ik ben er vrij zeker van dat Alice dit jaar weer een keer mee zal gaan!