Toch nog welkom terug bij de kerkuil

Begin dit jaar leek het er even op dat er dit seizoen geen livestream van het ons inmiddels vertrouwde kerkuilennest uit Woold zou komen. Beleef de Lente gaf aan dat er dit jaar geen ruimte voor de kerkuil zou zijn en daar waren we op dat moment niet echt op voorbereid.

Met dank aan een hele club enthousiaste vrijwilligers zijn we dan ook heel trots dat we het toch nog voor elkaar hebben gekregen om ook dit jaar mee te kunnen leven met alles wat er in en om die mooie nestplek gebeurt.

Even van voor af aan beginnen

Met vele jaren met al die prachtige beelden en verhalen en een enthousiaste groep volgers, leek het misschien vanzelfsprekend dat we ook dit jaar weer bij Beleef de Lente zouden zijn, maar niets is minder waar.

Nadat we dit teleurstellende bericht in januari ontvingen hebben we nauwelijks geaarzeld. De kerkuilen verdienen gewoon een podium voor groot publiek en als dat niet bij Beleef de Lente is, dan maar zelf aan de bak. Daar komt nog heel wat meer bij kijken dan je zo in eerste instantie denkt, maar het allerbelangrijkste zijn natuurlijk de kerkuilen zelf en een groepje enthousiaste mensen. Dan volgt de rest ‘bijna’ vanzelf.

Eerst de mensen….

Als landelijke kerkuilenwerkgroep (SKWN) kunnen we dit natuurlijk niet alleen. Dus de eerste stap was om te kijken of mensen zin hadden om samen met ons dit avontuur van zelf livestreamen aan te gaan. Die vraag was snel beantwoord. Het hechte team dat al jarenlang achter de schermen de kerkuil intensief begeleid heeft reageerde enthousiast en dus gaan jullie de bekende namen van Ed, Marijke, Marleen, Monique, Mary, Jasja en mijzelf ook dit jaar op diverse plekken tegenkomen in clips, blogs of bij het onderzoeksprogramma. En heel kort daarna bevestigden ook onze trouwe onderzoek-kijkers dat zij graag mee wilden doen. Het team was compleet en we konden stappen gaan maken.

….en uiteraard de uilen!

Da’s allemaal leuk, maar zonder hoofdrolspelers natuurlijk geen show. En dat leek nog even spannend te worden omdat in het najaar, na een korte periode dat de kast leeg had gestaan, alleen het vertrouwde vrouwtje (V voor vrienden en bekenden) terugkeerde. Na vele weken wachten en hopen, leek het er toch op dat onze oude man (M) niet meer terug zou keren. Daar komen we later zeker nog uitgebreider op terug.

V wilde echter verder en al heel snel werd er opvallend vaak een bezoekende kerkuil in de hooiberg gezien. Ongeringd, maar door zijn donkere trekken toch redelijk goed herkenbaar. Na een uitgebreide kennismaking, waarover ook later meer, bleek het wel te klikken tussen deze twee en ze zijn inmiddels al weer een paar maanden vrijwel onafscheidelijk. Dus ook de uilen konden we afvinken.

En veel technisch gedoe

Ik zal jullie de vele details besparen waar we ons doorheen hebben moeten worstelen om beelden op de juiste manier richting onze website en bij jullie te krijgen. Complete stroomschema’s met vele voor mij nieuwe en onbegrijpelijke woorden zijn gepasseerd, maar wel met resultaat. Het werkt! Hoe gaaf is dat? Met veel dank aan de technische ondersteuning natuurlijk, die het niet alleen heel mooi, maar daarnaast ook heel snel voor elkaar heeft gekregen.

We moesten natuurlijk zo vroeg mogelijk de technische aanpassingen voor elkaar krijgen om de kans op verstoring van dit nieuwe koppel zo klein mogelijk te houden. Ondanks de zorgvuldigheid toch altijd een beetje spannend, maar de uilen hebben vrijwel niets gemerkt van onze acties en zich er in ieder geval ook weinig van aangetrokken.

Met als uiteindelijk resultaat dat we niet alleen op een nieuwe website te vinden zijn, maar dat we ook drie nieuwe camera’s hebben geïnstalleerd. En dat is wel te zien aan de beeldkwaliteit. Ondanks de vele prachtige beelden van de afgelopen jaren was vooral de kwaliteit van de kastcamera soms toch ook wel een doorn in het oog. Dat ligt gelukkig nu ook achter ons en je kunt met de nieuwe camera nu de snorharen van elke gevangen muis tellen.

Wij zijn er klaar voor, hopelijk net op tijd voor het eerste ei

Al met al was het een race tegen de klok. Vergeet niet dat dit allemaal door vrijwilligers wordt gedaan naast hun gewone baan, gezin en al die andere activiteiten. Daarom zijn we nog trotser dat het voor elkaar is gekomen.

Uit een aantal andere camerakasten, elders in Nederland, weten we dat er inmiddels al op diverse plekken kerkuilen zijn begonnen met de eileg. Dat is trouwens wel erg vroeg in het jaar. En het lijkt erop dat we net op tijd online zijn gegaan voor het eerste ei in deze kast.

Sinds de eerste week van Maart blijft V al grote delen van de nacht in de kast en de prooien worden inmiddels ook keurig aan huis bezorgd (hoewel het best nog wat meer mag worden). Dat stuk lijkt dus allemaal goed te gaan. En dan wordt het tijd voor belangrijke vragen, zoals: gaan er eieren komen van dit nieuwe paartje en zo ja wanneer en zo ja hoeveel? Dat wordt de volgende spannende stap in dit verhaal en we zijn blij dat jullie er allemaal bij kunnen zijn vanaf nu.

We wensen jullie veel kijk- en leesplezier dit seizoen.

NB1 Onze onvermoeibare clipmakers hebben ook van de afgelopen weken al diverse prachtige clipjes gemaakt. De meeste daarvan hebben we al gedeeld via onze Facebook pagina, maar kijk ze ook zeker even terug op onze website. Er zitten al weer een paar echte beauty’s tussen…

NB2 Terwijl wij nog tegen een paar dagen vertraging aanliepen heeft V besloten dat het toch echt tijd voor het eerste ei (E1) was. 20 maart rond 20:53h lag het eerste ei duidelijk in beeld, zoals inmiddels ook al weer op een mooie clip terug te kijken is.