Wat een eerste half jaar was dit. Toen we half januari te horen kregen dat de kerkuil niet bij Beleef de Lente zou worden vertoond trok er eerst een golf van boosheid, onbegrip en verdriet door ons team. Maar daar zijn we niet te lang in blijven hangen. We zagen een kleine kans om het seizoen toch nog te redden en met een fantastisch team hebben we het gewoon geflikt. De beelden waren zelfs mooier dan ooit. We zijn dan ook supertrots op het resultaat en heel blij met al die kijkers die de kerkuil trouw zijn gebleven of zelfs herontdekt hebben. Maar laat ik voor dit seizoensoverzicht bij het begin beginnen.
Wel kerkuilen, geen platform
De keuze van Vogelbescherming hakte er flink in afgelopen januari. De kerkuilen begonnen juist de kast te verkennen en het nieuwe mannetje leek zowel de kast als het bijbehorende vrouwtje wel aantrekkelijk te vinden. Langzaam zagen we het broedseizoen weer op gang komen en binnen het team werden de eerste waarnemingen al weer druk gedeeld.
Maar geen Beleef de Lente, dan dus ook geen camera’s, geen livestream, geen camera-onderzoek; alles wat we de afgelopen jaren hadden opgebouwd leek even in elkaar te storten. En het ergste was dat we nauwelijks tijd hadden om een alternatief te bedenken, want de kerkuilen zaten al bijna dagelijks in de kast. Spoedoverleg met tal van specialisten en mogelijke sponsoren gaf echter hoop. We zagen een oplossing die zowel technisch als financieel haalbaar leek en toen ook het voltallige kerkuiteam zonder aarzeling aan boord stapte voor dit onzekere avontuur, wisten we dat het linksom of rechtsom zou gaan lukken. Techniek, geld en mensen (en niet te vergeten een enthousiast kerkuilenpaartje); alle puzzelstukjes vielen in elkaar. Eind januari werden de camera’s en de techniek in het veld vervangen, super belangrijk dat dat zo vroeg mogelijk gebeurde, want M+V mochten daarna absoluut niet meer verstoord worden. Binnen een paar dagen hadden we al de eerste beelden, zij het een beetje wiebelig, en half maart hadden we de website zover dat de eerste clips en blogs met de kijkers konden worden gedeeld. We hadden het gered en nog precies op tijd voor het eerste ei.
V (links) en M (rechts) in aanloop naar het broedseizoen
Een prachtig seizoen komt op gang
Dat was inderdaad precies op tijd want slechts een paar dagen later lag het eerste ei (E1 voor vrienden en bekenden) al in de kast. En iedereen kon er gewoon live bij zijn, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Dus alles leek zo snel weer helemaal vertrouwd, zoals het voorgaande jaren was. Alles? Nou, nee, niet bepaald. Dit verhaal moet natuurlijk beginnen met één van de grootste veranderingen van dit seizoen. Onze oude vertrouwde man (M) is in de loop van de winter uit beeld verdwenen en daarna niet meer terug gezien. Na 6 jaar lang een van de hoofdrolspelers te zijn geweest voor deze camera’s en bijna 10 jaar baas van dit mooie territorium, hebben we toch afscheid van hem moeten nemen. Hij was één van de weinige kerkuilen met zijn eigen fanclub (en volledig terecht) en hij was soms ’s avonds laat mijn vertrouwde gesprekspartner als ik weer eens niets begreep van wat er nou allemaal speelde rond of in de kast. Volgens mij heeft hij een prachtig leven gehad hier en een hele mooie verzameling nageslacht voor deze streek achtergelaten.
Het vrouwtje (V) ging niet bij de pakken neerzitten en al snel werd met grote regelmaat een nieuwe kerkuil in de hooiberg gezien. Ongeringd, maar door zijn opvallend donkere tekening goed herkenbaar. In de weken die volgden werd langzaam duidelijk dat hij en V het nieuwe territoriale paar hier zouden gaan vormen. Een nieuwe man was gearriveerd en voor het gemak noemen we hem ook maar gewoon M. M moest wel duidelijk nog wennen aan hoe zaken hier lopen op dit erf. Vreemde geluiden, mensen rond de hooiberg, bosuilen te pas en te onpas over de vloer, baltsende oehoes in de nabijheid, allemaal toch een beetje spannend. Maar langzaam werd het ook echt zijn plek en was een volgende generatie gearriveerd. Hoog tijd om nu eens serieus aan de eieren te gaan werken.
M moest eerst nog een beetje wennen aan zijn rol als thuisbezorger, maar uiteindelijk had V weinig te klagen over de aanvoer.
Veel muizen, groot nest?
De voortekenen waren erg gunstig. Overal (sporen van) muizen op en rond het erf. Vroege broeders als bosuilen hadden vaak al grote legsels en uit de rest van het land kwamen diverse signalen dat de kerkuilen vroeg begonnen en flink wat eieren legden.
Wat dat betreft was 6 eieren nog best een beetje voorzichtige inzet. Maar misschien heeft de onervarenheid van M daar ook nog wel een rol in gespeeld. In die eerste fase was hij ook niet overdreven ijverig met prooien thuisbrengen, waardoor V mogelijk gedacht heeft dat 6 jongen groot brengen al uitdagend genoeg zou worden voor zo’n eerste keer samen.
Die prooi-aanvoer kwam langzaam toch flink op gang, honger werd er niet echt geleden. Zelfs K5 en K6 die met een behoorlijke achterstand gestart waren leken de ontwikkeling bij te kunnen houden. Er steeg een gejuich op bij de kijkers toen K5 haar eerste hele prooien door kon slikken, die leek het dus te gaan halen. Nu alleen K6 nog over die streep zien te krijgen. V ging echter steeds meer meejagen, hoewel daar niet echt een reden voor leek te zijn, en besteedde daardoor veel minder tijd aan het scheuren van prooien voor K6. En dat kwam net een paar dagen te vroeg, waardoor hij overleed in de kast, ruim 15 dagen oud.
Zes eitjes had V bedacht voor dit eerste broedsel. Dat had ze toch behoorlijk goed ingeschat deze keer.
De prooien vliegen de kast in… en bijna ook weer uit.
Op een enkele verregende nacht na, bleven de prooien binnenstromen. Links en rechts lagen regelmatig stapeltjes muis op voorraad en een enkele keer waren ze met zoveel haast naar binnen gegooid dat er vergeten was dat de prooien ook het beste dood in de kast kunnen worden afgeleverd. Eenmaal van de schrik bekomen hebben in ieder geval één kikker en twee muizen geprobeerd om alsnog uit de kast te ontsnappen. Maar als je omringd bent door zo’n groep rovers is de kans dat dat ook echt lukt natuurlijk niet zo groot.
Kraamvisite, nou liever niet…
Ook dit jaar was de hooiberg en de kast weer in trek bij vele nestzoekers. De bosuilen voor en zelfs op de kast werden vriendelijk doch dringend verzocht het pand te verlaten. Een paartje holenduiven probeerde ook hardnekkig of er niet toch een plaatsje voor hen in de hooiberg was, maar toen liet de nieuwe man des huizes voor het eerst even merken wie er eigenlijk de baas was hier. Zelfs op klaarlichte dag ging hij achter de holenduiven aan, die daarna toch maar elders op het erf zijn gaan broeden. Het heeft wel een prachtige clip opgeleverd, die net als al die andere mooie clips nog gewoon teruggekeken kunnen worden op onze Livestream site.
En zes prachtige kuikens in de kast. Op 12 mei hadden we nog goede hoop dat zelfs K6 het zou gaan halen.
Groeien, oefenen en dan de hooiberg in
De jongen zijn gegroeid als kool. Tijdens het ringen zaten ze dan ook alle vijf ruim boven het streefgewicht op die leeftijd. Een enkeling probeerde nog wat te smokkelen door net voor de weging over de ringers heen te schijten, maar zelfs dat mocht niet baten.
De kast werd langzaam steeds meer een gymnastieklokaal en ook daar zijn weer talloze prachtige clips van terug te vinden. Met al die oefening en spiertraining op zak besloot K1 om 12 juni voor het eerst de kast te verlaten. Ze heeft daarna zes nachten het rijk voor zich alleen gehad in de hooiberg, voordat K2 ook de sprong waagde. Pas 15 dagen later verliet K5 als laatste de kast.
De hooiberg bleek ook dit jaar weer een bron van vermaak, zowel voor de jonge uilen als voor de vele kijkers. Prachtig om te zien hoe hun vliegtechniek met de dag beter wordt en hoe de eerste jachtoefeningen op gang komen. Af en toe onderbroken door één van de ouders die weer de volgende prooi de hooiberg in brengen. Een prachtige start voor dit vijftal.
K1 en K2 zijn ’s avonds al vroeg de kast uit. De rest denkt er nog even over na, maar zal snel volgen.
De dag die je wist dat zou komen….:)
In eerste instantie zat iedereen ’s ochtends weer in de kast alsof ze nooit weggeweest waren. Maar langzaam zie je daar ook een verschuiving ontstaan en blijft het eerste jonge opeens overdag buiten de kast (om dan wel ’s nachts weer vrolijk aan te haken). Dan weet je dat het niet lang meer gaat duren voordat ze één voor één echt uit beeld verdwijnen. De wijde wereld lonkt en met een prima start op zak wordt het tijd dat de jongen hun eigen weg gaan vinden.
Daarmee komt er ook een soort natuurlijk einde aan onze intensieve betrokkenheid bij dit nest. Het onderzoek is afgerond en het team dat alle clips en blogs verzorgd heeft, heeft eindelijk ook vakantie verdiend.
We sluiten dit eerste broedsel daarom af met een prachtige seizoensclip, waar veel mooie momenten nog eens op een rij zijn gezet (ga kijken en genieten) en met deze blog. De website blijft gewoon online, de livestreams kun je ook gewoon blijven bekijken (wie weet wat voor verrassingen daar nog te zien zijn straks) en uiteraard kun je alle clips en blogs van dit seizoen gewoon blijven terugkijken.
Wij doen even een stapje terug, maar houden de boel uiteraard mee in de gaten. En mocht er een tweede broedsel komen, dan schakelen wij natuurlijk weer een tandje bij, maar daar lijkt het op dit moment nog niet echt op.
Het was een heftig en prachtig seizoen, met een super mooi team, een nieuw paartje ouders en vijf prachtige jonge kerkuilen erbij. Wij hebben er weer van genoten, jullie hopelijk ook.